’t Mensje in het kooivel,
woelt zich vaak onwel,
voelt zich breed na de rek,
niet meer op eigen stek.
Er zijn 1.361 berichten onder Versjes.
’t Mensje in het kooivel,
woelt zich vaak onwel,
voelt zich breed na de rek,
niet meer op eigen stek.
Per schrijfklavier,
wonden gelikt,
gedroogd met zwier,
lettergetikt.
Vrouwen zijn de hakers
van ’t levensfeest:
de beste zoenmakers
vanaf hun leest!
Ik wik wel weer, ik gil wel weer!
Ik wil weer zoenen geven!
Weer of geen weer, doch elke keer:
hallo mevrouw, ik wil wel weer…
al moet ik nog zo beven,
ik hou mijn handen niet terug,
ze zijn zo dapper, maar te vlug!
Ik wil gezonde havermout,
wil hoesten bij het proesten!
En al gebruik ik minder zout,
ik wil weer lekker zijn en oud,
ik eet nu ook langoesten
en elke avond in de dop
een jonge bokma aan de kop!
Ik wil hard trappen op mijn fiets,
vakantie voor veel weken,
ik maak mezelf steeds minder diets,
maar elke dag beleef ik iets…
door fratsen, mijn gebreken
en gisteren dacht ik eens echt
van … meisjes, wat onthoud ik slecht!
Ik wil niet loensen naar teevéé,
tenzij naar leuke prenten,
aan krantenkul doe ik niet mee,
maar elke morgen kraai ik : hé,
niet zoveel complimenten,
ik word nog gekker oud en wild
en op een dag sla ik nog: TILT!
naar Annie M. G. Schmidt
Af en toe eens vluchten schept verdichting, literaire zuchten van verlichting.
Soms zie je door de dromen
het levens bos niet meer.
Je bent te gek om los te lopen
en zot gedraaid doet zeer.
Genoeg gefronst,
na het jeuken
komt het leuke,
gewoon een vondst
uit de deuken.