Lofgang, er komt weer raarste, hoog tot aan de nok,

altijd weer hét vrouwbaarste onder vivirok. Naar Annie M.G. Schmidt

Je verdriet ligt open,  leed is oog-glans-vlug:

laat je tranen lopen, haal ze ook terug.

Ik vergis me

door pretentie;

incontinentie:

ik verpis me.

Het zijn is hard malheur, verdragen van de sleur

daar weemoed steeds mee moet.

Wenkt aleer gij zoende zijt
en zoende, schenk dan nog.

Naar Guido Gezelle

Fel ervaren na de droesem van het nee: 
spelenvaren in de boezem van de zee.