Een peer gestoofd,

het hoofd geloofd.

Je hersencellen

zijn denkbretellen.

Ja, de regen holt

je goesting uit

én geen neus die krolt

tot brandweerspuit …

Hou het vuur wel brandend,

wacht niet op crematie.

Zoek steeds spatie:

landend!

O, die kleuter-

rijmpjes,

zijn soms peuter-

slijmpjes …

Door de klinkers

kwamen hinkers.

Gaan nu kasseien

weer bakkeleien?

Weet je nog van schoonschrift,

mooi en tussen lijntjes?

Inkt op vingers was niet fijntjes:

toen al “gratis” toegift …