Je trapt steeds terug,

door je ezelsbrug,

met pech in zicht,

nooit flaterdicht.

De symfonie

van het even

speelt ironie

Toverleven.

Wees weer content,

trots het vervallen,

niet opgezet,

maar impotent

zijn bitterballen,

een stoftrompet!

Je bent ’n seiner

in de Seine,

hoe daar je bleinen

kunnen uitdeinen …

Vrij naar Monding van de Seine bij Le Havre, Foto: NASA, Wikipedia

Als je weer eens traant,

gevoel is jouw kompas,

hartzeer weer eens baant,

lig jij dan waterpas?