Geest is uit,

lijfje weg:

oude zeg

wordt droog kruit.

Veel mededingers,

zij ontvangen hoon:

foppenkastvertoon

der middelvingers¡

Vanbuiten splitter,

vanbinnen bitter,

grof een vaag vernis.

Ook vertrekkend is.

Daar alleen kan humor klonen,

glimlach die verfrist de snoet,

waar je pril en onverwrongen

met jezelf ook lachen moet.

Vrij naar H. van Alphen

Een telefoon

kent spot en hoon,

maar krijgt de trilstand

ook niet gemuilband!

Toen ik vijf werd:

linkerbeen in het gips.

Dat ging wel over,

ik had al veel gehad,

het leven en stuipen.