De wereld is een schouwtoneel, we krijgen er steeds meer lucht van … (Vrij naar William Shakespeare)

Olaerts begint met een dikke nul, maar loopt welluidend af: op een sisser.

Al is het leven nog zo snel, de crematie achterhaalt het wel.

Vragen worden zogezegd simpel gehouden, om later moeilijk te kunnen doen.

Gezelligheid kent geen prijs, tenzij het leeggoed.

Stotteren getuigt als de schrijfwijze blijft hangen.